Jak to robię

Jak powstają moje prace? Być może tak samo jak w innych dziedzinach: pomysł na każdą mikrominiaturę kształtuje się w obrębie ogólnych zainteresowań twórcy. Posługuję się mikroskopem podczas pracy, ale mogę uczciwie powiedzieć, że sam mikroskop nie rozwiązuje żadnego problemu twórczego ani technicznego. Teleskop nie gwarantuje przecież zdobycia szczytu góry, który przez niego widzimy.

Aby rozwiązywać problemy techniczne, trzeba bardzo dobrze znać w praktyce właściwości materiałów, których się używa. Tylko dogłębna znajomość ich cech chemicznych, fizycznych i mechanicznych pozwala cokolwiek stworzyć – niemal bawiąc się materiałami i wykorzystując zarówno ich zalety, jak i wady.

Tworzenie mikrominiatur wymaga maksymalnego skupienia fizycznego i psychicznego. Wierzę, że determinacja doprowadzona do granic możliwości poszerza sposób myślenia, a rozwiązanie najtrudniejszego zadania może pojawić się w dowolnej chwili. Większość swoich rozwiązań technicznych znalazłem nie tylko w warsztacie, lecz także w trolejbusie, w metrze czy podczas wiązania krawata.

Wszystkie czynności wykonuję ręcznie. Ruch mikroskopijnych narzędzi tnących zakłócają mój oddech i bicie serca. Dlatego podczas szczególnie delikatnych i precyzyjnych operacji trzymam się określonego wewnętrznego rytmu.